De World Bowl begon met spectaculair vuurwerk, maar het ware vuur kwam van de ploeg van coach Bart Andrus. In een tot de vierde kwart behoorlijk eenzijdige wedstrijd speelden de gepassioneerde spelers uit Amsterdam de Duitsers ploeg regelmatig van de mat. De overwinning was dan ook zeer verdiend, maar niet nadat Berlin Thunder tot op de laatste seconde gevochten heeft voor de winst. De Amsterdam Admirals waren echter de terechte winnaars. Eindelijk…

Tien jaar geleden stonden de Amsterdam Admirals voor het laatst in de World Bowl Finale en werd in het Olympisch Stadion met 22-26 van Frankfurt Galaxy verloren. In de finale afgelopen zaterdag gingen de Admirals een stuk beter van start. De spelers wilden laten zien dat ze een World Bowl waard waren. Prima passes, tactisch goed aanvallend spel en een fantastische touchdown van Ruvell Martin maakten na bijna 5 minuten spelen duidelijk dat de Amsterdammers niet naar Dusseldorf waren gekomen om te verliezen! De tegenaanvallen van Berlin Thunder haalden gewoon niets uit, daarvoor was de verdediging van de Admirals veel te sterk. Na tien minuten spelen was het alweer de derde keer dat de gasten uit Holland aan de aanval konden beginnen. Een hele goede pass van Kittner zorgde voor heel veel terreinwinst, maar het was onvoldoende voor een scoringskans. Dus mocht Chris Snyder proberen van 40 yards een fieldgoal te maken. Hij werd echter al vlak na het schot geblokt door de Berlijnse defensie. Met nog een kleine twee minuten op de klok mocht Thunder het weer proberen. Ze werden gelijk 10 yards teruggeworpen door een penalty. Daarna verloren ze tot twee keer toe alleen maar nog meer terrein door goed verdedigen van de Admirals. De Berlijners kwamen er in het eerste kwartier op geen enkele manier aan te pas!

Het tweede kwart begonnen de ploeg van Andrus met de aanval, maar die leidde tot niks. De aanval van de Duitsers vanaf de eigen 7 yardslijn (erg ver teruggedrongen). Een penalty en een interception zorgden voor een overname van de aanval door de Admirals op de 12 yards lijn. Kurt Kittner hield het hoofd koel en gooide recht vooruit naar Mike Gomez. Die was niet direct balvast, maar de Berlijnse stoorzender kreeg onvoldoende controle, waardoor Gomez toch de bal behield: touchdown! Na het extra punt van Snyder stond het al 0-14 voor de Amsterdam Admirals! De Berlijners kwamen er in hun beurt alweer niet uit, waardoor het na aan fieldgoal van Snyder halverwege de tweede helft al snel 0-17 stond. Dat op zich is al demotiverend genoeg voor een ploeg, zo’n achterstand, maar toch liet de ploeg uit Berlijn zich niet uit het veld slaan. Met nog iets meer dan vijf minuten te spelen wisten ze zowaar hun eerste first down te scoren, een reguliere winst van 10 yards. Toch leverde het weer niks op. Na een korte beurt van de Admirals kon Thunder eindelijk wat terugdoen. Een prima pass voor veel terreinwinst en daarna nog een pass voor touchdown (net buiten de lijnen gevangen) keerden het spelbeeld. Daarna gooiden ze eindelijk wel goed en dat leverde vlak voor rust nog vrij plotseling een touchdown op, 7-17.

Berlin Thunder leek zich de tweede helft hervonden te hebben, maar het was slechts van korte duur. De Admirals waren effectiever. Gooide eerst Kittner zijn team met een pass over… yards een heel eind op weg richting de endzone. Twee worpen later was het Jonathan Smith die de Admirals met een touchdown op een 7-24 voorsprong bracht (inclusief het extra punt van Snyder). Puur op wilskracht verging het Berlin Thunder in hun tweede aanvalsbeurt een stuk beter. Meer terreinwinst, beter spel, maar uiteindelijk toch weer een gemiste fieldgoal. De tegenstand van de Duitsers werd beter, maar de achterstand bleef 17 punten, ook nadat de defensie de gasten uit Holland had afgestopt.

In het vierde kwart werd Berlin Thunder steeds beter en dat deed de wedstrijd goed, want daardoor werd het een stuk spannender. Het leverde snelle first downs, fraaie passes, veel terreinwinst en een touchdown op, 14-24. In de aanvalbeurt van de Admirals zorgde een geweldige verre worp van Kittner voor meer dan een half veld terreinwinst. Met nog maar tien yards te gaan leek een touchdown erin te zitten, maar die kwam niet meer. Wel scoorde Snyder nog een fieldgoal, 14-27. Berlin Thunder viel daarna weer krachtig aan. Nu hadden de Duitsers op zes minuten spelen nog tien yards te gaan. Zij wisten wel een touchdown te scoren, 21-27. De Amsterdammers konden gaan beginnen aan hun laatste aanval met een kleine vijf minuten op de klok.

Die aanval leidde niet tot een bevredigend resultaat, zodat de Duitsers met nog drie minuten op de klok kon gaan beginnen aan wat hun laatste aanval werd. Spannend? Ja, vooral omdat door de nodige onderbrekingen, zoals time-outs, drie minuten bijna een kwartier leek te gaan duren. Zenuwslopende minuten, waarbij Thunder steeds dichterbij de achterlijn van de Admirals kwam. Maar de admiralen speelden met een paar duizend bezoekers uit Nederland die hen op alle mogelijke manieren aanmoedigde. De American footballers pikten die extra ondersteuning op en wisten voldoende storend op te treden tegen Berlin Thunder. De ontlading was dan ook bijzonder groot toen de laatste seconde wegtikte en de Amsterdam Admirals voor het eerst in de geschiedenis de World Bowl wonnen.

Volwassen mannen vielen elkaar huilend op het veld in de armen. Niet alleen spelers, maar ook journalisten uit Nederland, het begeleidend (kantoor) team van de Admirals en de vele duizenden toeschouwers waren geëmotioneerd door de terechte overwinning van de Amsterdamse Admiralen. Voor de zesde keer speelden ze in hun eigen oranje shirts en voor de zesde keer dit seizoen werd gewonnen. En die laatste overwinning maakte van deze sporters ware helden…

Eén van de eersten die het veld oprende was de general manager van de Admirals, de Amsterdammer Ronald Buys. Met tranen van geluk kon hij nog net zijn eerste emoties verwoorden: “Eindelijk! Eindelijk, na tien jaar. Eindelijk…” en hij rende weer weg naar spelers en medewerkers om hen te feliciteren met de verdiende en langverwachte overwinning.

Bart Andrus kreeg na afloop traditioneel een enorme bak water over zich heen gestort. “Ik ben vooral blij voor de spelers”, vertelde hij toch heel enthousiast. “Zij hebben elkaar vertrouwd, de moeilijke momenten overwonnen en ze waren vastberaden om te winnen. Ik heb met heel veel plezier met ze gewerkt en ik ben dan ook heel erg blij voor ze.” Andrus werd door zijn collega’s en medewerkers van de NFL Europe gekozen tot Coach van het Jaar. “Ik ben vereerd, maar ik heb het niet alleen gedaan. Het team van coaches doet mij zo goed lijken, want we doen het samen. Maar ik ben er wel heel erg verguld mee.” Andrus leek altijd zo stoïcijns. Ook tijdens de persconferentie wist hij weer nauwelijks een lachje tevoorschijn te toveren. “Wat wil je, als het zo’n spannende wedstrijd is. Dan is het moeilijk lachen als je hart in je keel zit”, vertelde hij breed lachend aan de verzamelde pers.

Zijn spelers Ruvell Martin en Kurt Kittner zaten wat onwennig bij de persconferentie. “Eigenlijk willen we gewoon feestvieren”, aldus Martin die de eerste touchdown van de wedstrijd scoorde. “Het was een mooi seizoen en wat een geweldige afsluiting!” Kittner werd ook nog uitgeroepen tot Most Valuable Player. Hij wijst naar de grote MVP-trofee en de glazen World Bowl die naast hem staan. “De World Bowl is toch stukken belangrijker. Die hebben we samen door heel hard te werken verdiend. Ik ben heel erg blij voor ons allemaal.”

Klik hier voor de Admirals Foto Side...
Klik hier voor de Admirals Website...