Voetbal is voor mij nooit een grote hobby geweest. Als onze jongens van het Nederlands elftal voetballen da’s wat anders, dat is van nationaal belang, toch? Vandaag heb ik me laten overhalen door mijn vriendin en tevens fotografe om mee te gaan naar Ajax tegen WHC in Wezep. Leuk tegen amateurs. Dat wordt prijsschieten, dacht ik. Helaas niets is minder waar, met een schamele 4-3 overwinning had Ajax weliswaar gewonnen maar om er nou trots op te zijn… Mijn avond was er in ieder geval zeker niet minder leuk om.

De wedstrijd begon iets later dan gepland, wat ik dacht te verklaren door het feit dat Mitea in de bus nog lag te slapen. Iets wat ik opmerkte toen we de spelersbus op de snelweg inhaalde. Gelukkig, Ajax speelt met rugnummers en namen want ik ken ze niet allemaal en zo kan ik er wijs uit worden. Bij WCH heetten ze klaarblijkelijk allemaal “Bastiaan”, want dat staat achterop hun shirtjes. Aandachtig begon ik aan de eerste helft en al vlot viel het eerste doelpunt; lekker begin. Al zeker zo snel viel het tegendoelpunt van WHC 1-1. Zo had ik dat niet bedacht maar eigenlijk wel leuk. De trainer van WHC had vocaal een flink bereik en sprak met koosnaampjes: Boertje vooruit. De Ajax-bank kijkt regelmatig naar hem om. Vermakelijk, maar hopelijk zit hij de tweede helft aan mijn andere zijde.

Mitea haalt wat fraaie trucs uit, die zelfs ik bewonder en plots is daar de 2-1 voor Ajax. Helaas weer direct voor WHC de 2-2. De doelpuntenmaker Fuchten heeft meteen voor het verdere verloop van de wedstrijd een grijns van oor tot oor. Zijn doelpunt was dan ook wonderschoon. Mijn aandacht verslapt wat. Er staan mensen op het dak van een huisje en die “moeten” verwijderd worden. Ik hoor van alles om me heen en plots ja hoor, 3-2 voor Ajax. WHC zal wel binnen een minuut gelijk maken! Ik krijg gelijk, 3-3. Eigenlijk moet ik er wel om lachen, een beetje gênant is deze vertoning wel.

Dat de Ajax-jongens er zelf een beetje gefrustreerd van raken blijkt uit een luidkeels Jezus Christus van Wesley Sneijder, die bij rust het veld verlaat. Dan maar hopen dat de tweede helft wat meer brengt.

Tja, niet dus! Na de 60ste minuut verslapt mijn aandacht weer en ook Danny Blind lijkt het op te geven. Zijn notitieboekje ligt al onder zijn stoel gekwakt. We worden nog wel vermaakt met wat balletles van Pienaar en jawel Fuchten komt er als wisselspeler bij WCH weer in. Zijn lach is nog prominent aanwezig, ik denk dat zijn gezicht nog een week zo blijft staan.

Mijn gedachten dwalen af naar de Ajax-stewards die in lichte paniek raken over een verloren bal. Oh jee, die kost wel 90,00 eurie! En hoe moet dat nou met de handtekeningen na de wedstrijd? Jemig wat een drama; er staan daar allemaal rolstoelen, en nu? Gelukkig komt het goed. Ook van de tribune komt veel kabaal, en in Wezep is de vocabulaire van jonge kinderen op niveau, dat kunt u van mij aannemen. Ik zal u de details besparen. Ik ben blij voor de Amsterdammers dat Nourdin Boukhari in de blessuretijd nog weet waar het doel is en 4-3 scoort. Hoera!

Al met al is een potje voetbal toch best leuk en uiterst vermakelijk. Volgende keer verwacht ik wel wat meer kunstjes te zien van Ajax. Dus heren, in Oldenzaal moet het anders. Na bij de handtekeningsessie met mevrouw Blind te zijn aangesproken, was de avond compleet. Dus… eh…
Danny wil je met me trouwen?