Aan de vooravond van de bergritten stond Lance Armstrong derde, op 2’18 achter de gele trui drager Jens Voigt. De andere favorieten als Vinokoerov, Basso en Ullrich stonden ruim een minuut achter Armstrong. Verrassend dicht in de buurt van hem stond ook Deen Mickael Rasmussen, uit de Nederlandse Raboploeg. Die ging de eerste berg op in de bolletjestrui.

In de eerste etappe vond ‘meneer Armstrong’ het na een paar plaagstootjes van zijn vooraf bestempelde concurrenten het welletjes: in de laatste klim zette hij even aan. De eindzege liet hij over aan de Spanjaard Valverde, maar de concurrentie kreeg klappen. Basso en Leipheimer ruim een minuut, Kloden, Ullrich, Botero en Moreau tussen de 2 en 3 minuten. Vinokoerov kwam ruim 5 minuten achter Armstrong over de finish. Eén dag door de bergen, en Armstrong had alweer een gaatje geslagen.

De tweede dag door de bergen, met de Madeleine, Telegraphe en Calibier op het menu, werd Vinokoerov toegestaan om onder toezicht van duizenden toeschouwers op de steile bergen ‘revanche’ te nemen. Hij mocht zowaar een minuutje terugwinnen op Armstrong. Opvallendste in het klassement na de Alpen, is de tweede plaats van Rasmussen, met de bolletjestrui stevig om zijn schouders. Slechts 38 seconden achterstand op Armstrong, hetgeen leidde tot ongekende media-aandacht bij de Raboploeg. Oud Ajax-perschef Bergsma glom dan ook niet alleen van oor tot oor, hij moest ook hard werken om de media-aandacht enigszins in goede banen te leiden.

De twee etappes tussen de Alpen en de Pyreneeën, langs Montpellier, waren relatief vlak en eigenlijk werd dus vooraf al rekening gehouden met massasprints of lange ontsnappingen. Beide was het geval. In de rit naar Digne-les-Bains kreeg een groep van 13 renners alle ruimte. Uiteindelijk lukte het de Fransman Moncoutie om op de nationale feestdag in Frankrijk de overwinning weg te kapen. Heel Frankrijk stond vervolgens op zijn kop, wat de feestdag, met een onvoorstelbaar groots vuurwerk in Marseille, nog een extra tintje gaf. De massasprint de volgende dag, zonder de afgestapte Tom Boonen, zorgde uiteraard voor weinig verschuivingen in het klassement met McEwen als winnaar. Armstrong in het geel, op de voet gevolgd door Rasmussen in de bolletjestrui, kon zich opmaken voor de Pyreneeën.

De eerste Pyreneeën rit naar Ax-3-Domaines werd wederom gekenmerkt door vluchtpogingen van Armstrong’s directe concurrenten. Wederom vond ‘de meester’ het in de laatste klim welletjes en zette hij aan. De enige die kon volgen was… Rasmussen. Weliswaar zette Lance zich nog steviger in het geel, moest Rasmussen 1’41 toegeven, maar het gat met ‘de anderen’ was ruim 4 minuten. Het gejuich bij de dagelijkse huldigingen als Armstrong het podium opkomt, neemt dan ook met de dag toe: wie kan hem de gele trui nog afnemen?

Zondag 17 juli werd door iedere tourvolger gezien als de laatste kans om voor een verrassing deze Tour te zorgen: de koninginnerit met 4 beklimmingen van de eerste categorie en een slotklim van de buitencategorie. Al snel ontstond er een groepje dat ruime voorsprong kreeg om de laatste berg op te gaan. En jawel, in die groep van vijf renners eindelijk weer een Nederlander: Michael Boogerd. Deze vijf begonnen aan de klim, maar in de slotkilometer moest Boogerd toch lossen. Hij werd toch knap vierde op 57 seconden achter de dolgelukkige Hincapie. Tot teleurstelling van de duizenden Basken, die bijna alleen in het oranje gehuld de berg bevolkten, zat er geen renner van Euskaltel in de kopgroep. De beste uit die ploeg werd Zubeldia, met de 15e plek. Zwaar teleurgesteld over de resultaten van hun helden, moesten ze vervolgens ook nog toezien dat het verkeer na afloop muurvast op de berg kwam te staan: 30 kilometer stond het volkomen stil. Geheel verrassend was het dan ook niet, dat een kleine groep zich niet meer kon inhouden en hun frustratie botvierden op de tourkaravaan, die onder politiebegeleiding wel relatief snel de berg werden afgevoerd.

Veel interessanter was uiteraard het gevecht achter het kopgroepje: weer wat aanvallen op de positie van de gele truidrager. Armstrong pareerde ze met groot gemak zette wederom in het slot van de etappe even aan en kwam gemakkelijk weg. Slechts Basso kon dit keer volgen en ogenschijnlijk eenvoudig werden zijn concurrenten weer op enkele minuten achterstand getrakteerd.

Na de echte bergetappes en met nog slechts 1 vlakke tijdrit op het programma, kan geconstateerd worden dat Armstrong 2’46 voorsprong op Basso heeft, 3’09 op Rasmussen en Ullrich als vierde op bijna 6 minuten volgt. Slechts een valpartij, ziekte of andere ‘ramp’ kan Armstrong nog uit het geel houden. Het moet wel heel gek lopen wil niet hij, maar een ander, aanstaande zondag in de gele trui de Champs Elysee opdraaien. Een zevende Tour overwinning, een absoluut record. En of het ooit geëvenaard zal worden? Dat zou dan nog minimaal zeven jaar duren…

Lees ook: Tour de France: De Eerste Week.