Na de rustdag was er nog één etappe waarin de klassementsrijders iets konden proberen, maar Lance lachtte erom en vergrote zelfs nog even zijn voorsprong. De enige die hem, op een respectabele afstand, in de buurt kon bijblijven was Ivan Basso. Zal hij dan volgend jaar de opvolger van Lance worden? Of moeten we misschien serieus rekening houden met Armstrongs leerling Popovych? Volgend jaar deze tijd zullen we het weten, Lance rijdt dan niet meer mee en dus zal er in ieder geval een nieuwe winnaar zijn. ‘Gelukkig’, hoor je de laatste tijd steeds meer mensen zeggen. De spanning zou weg zijn uit de Tour, er moest maar weer eens iemand anders winnen.

Raar eigenlijk. Schrijf je geschiedenis, lever je een haast onmogelijke prestatie, bewijs je zeven keer de beste te zijn (en daarmee het toeval dus uit te sluiten), en dan is het nog niet goed. Nee, petje af voor Lance. Basso, Vinokoerov, Ullrich…, ze brachten geen van allen wat van hen verwacht werd. Het zal volgend jaar een gemis zijn in de Tour. Al is het alleen maar, dat je bij de volgende winnaar ongetwijfeld de vraag krijgt ‘had hij ook gewonnen als Armstrong nog mee zou hebben gedaan?’

Spanning was er overigens nog genoeg. Niet de laatste vlakke etappes, die waren weggelegd voor kopgroepjes die voor het dagsucces gingen en zonder veel problemen van het peloton ruim 10 minuten voorsprong kregen. Nee, de strijd om een podiumplaats was er zeker nog wel. Voor de tijdrit op de een na laatste dag, stond Rasmussen derde, twee minuten voor tweevoudig wereldkampioen tijdrijden Jan Ullrich. Juist, dezelfde Ullrich die vooraf aangaf zo sterk te zijn, en helemaal klaar was om de aanval op Armstrong aan te gaan. Dezelfde Ullrich, die op de eerste dag vernederd werd door de Amerikaan, die hem in de tijdrit inhaalde en dus gelijk al ruim een minuut voorsprong op ‘der Jan’ nam. Hem was er dus alles aan gelegen om toch die podiumplaats te veroveren. Als halve Nederlander had Jan de laatste jaren de steun van half Nederland, maar nu… Nee, onze nieuwe ‘Medelander’ Mickael Rasmussen van ‘onze’ Raboploeg, was nu zijn concurrent. En ondanks dat hij de bolletjestrui al stevig om zijn schouders had, en dus sowieso al op het podium in Parijs kwam, werd toch vooral hem die derde plek gegund… Zoals helaas vooraf al was verwacht kon de bergkoning niet op tegen de tijdritmachine Ullrich. Met nog zo’n 25 kilometer te gaan, had Ullrich het gat van 2 minuten al dichtgereden. Toen Rasmussen tot overmaat van ramp ook nog eens twee keer van fiets wisselde, was de derde plek definitief voor Ullrich. Rasmussen moest uiteindelijk genoegen nemen met een zevende plaats in het eindklassement. Hij verloor 7’24 op Ullrich.

Armstrong had deze tour nog geen etappe gewonnen. Dat was eigenlijk de enige smet op de zevende Tour-zege. Dus ook Lance had nog een grote uitdaging in de laatste tijdrit. En voor de laatste keer bewees hij, voorzover nog nodig, dat hij de allerbeste is. Hij won ‘zijn’ etappe op een wederom overtuigende wijze, met een voorsprong op de ontketende nummer 2, Ullrich, van 23 seconden, waarmee hij met 4’40 voorsprong op Basso en 6’21 op Ullrich de 92ste Tour de France op zijn naam schreef.

Traditioneel was de laatste etappe, met de beroemde rondjes over de Champs Elysées, meer een défilé dan een wedstrijd. Een dolletje, een glaasje champagne, Lance met 7 vingers omhoog en vooral tevreden gezichten. Na een zware tour, die wederom in een recordtempo was verreden, was iedere overgebleven renner blij weer in Parijs aan te komen. En terecht, want zelfs de rode lantaarndrager van deze tour heeft een topprestatie geleverd.

Op het podium, met de nummers twee en drie, Basso en Ullrich, naast zich, liet Lance weten Basso een moeilijke tegenstander te vinden en in hem de winnaar van volgend jaar te zien. ‘Maar jullie zullen het moeten uitvechten, ik ben er niet meer bij!’, en met een Vive le Tour sloot Lance zijn indrukwekkende wielercarrière af.

Drie zware weken. Extreme hitte, regen in de eerste week, veel gereis, minder zware valpartijen dan vorig jaar, honderdduizenden mensen langs het parcours, en Armstrong die bewees gewoon de beste te zijn. En, een goede tour voor de Nederlandse Rabobank equipe: de bolletjestrui in Parijs, een etappewinst en de vierde plaats voor Rasmussen, en de verrassende overwinning van jongeling Weening zorgde voor het beste resultaat sinds jaren voor de ploeg onder leiding van Erik Breukink.

Nee, het was weer een mooie tour, wij kunnen haast niet wachten tot 1 juli, als de volgende Tour in Strassbourg van start gaat!